Geen onwil maar onkunde?
Met nog één minuut op de klok voordat we moeten vertrekken komt mijn dochter naar beneden. Ik verbaas me dat ze nog in haar pyjama is. En mijn verbazing wordt nóg groter als ze vraagt: ‘kunnen we nu even nieuwe kleding bestellen?’. Ik ben zowel verbaasd als boos. Verbaasd omdat ze zich zelf niet realiseert dat dat nu echt niet in het drukke programma van de ochtendspits past. En boos omdat het elke dag hetzelfde probleem is rondom op tijd opstaan en op tijd van huis vertrekken om naar school te gaan.
Maar dan herinner ik me weer wat ik pas geleden heb gelezen over tijdblindheid.
Ben jij bekend met deze term? Het houdt in dat iemand niet in staat is om tijd nauwkeurig te beheren of in te schatten. En dat je moeite hebt met bijvoorbeeld het op tijd voltooien van opdrachten of het op tijd zijn voor een afspraak (bron: Universiteit Utrecht). Dus geen onwil, maar onkunde.
Tijdblindheid wordt vaak geassocieerd met ADHD en autisme (executieve functiestoornissen).
Voor mij gaf dit veel duidelijkheid en het maakt mij milder richting mijn dochter. Vooral als het gaat om het maken van een planning, of je aan een planning houden.
Dat is hier nu meer inzicht in heb is fijn. Zowel voor haar, maar ook voor mij. Het lukt mij om hierdoor rustiger te blijven. Want de opvoeding van een kind met ADHD vraagt eerlijk gezegd soms best wel veel van me. Ik houd ontzettend veel van allebei mijn kinderen, maar af en toe is het ook wel ‘heul veul’. Dan helpt het als ik termen als ’tijdblindheid’ begrijp. Het probleem is dan nog niet opgelost, maar het is wel beter voor meer begrip, mijn eigen rust bewaren en een harmonieuze relatie.